یادداشت| ضرورت ایجاد مراکز نوآوری بخش تعاون- اخبار اقتصادی – اخبار تسنیم


به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، البرز محمدی، مدیر کل دفتر تعاونی های تولیدی مرکز نوآوری طی یادداشتی به ضرورت ایجاد مرکز نوآوری بخش تعاون پرداخت و نوشت:بخش تعاون همواره ورود به عرصه های نو اقتصادی را به عنوان استراتژی توسعه گرا مد نظر داشته و سعی کرده تا از ارائه الگوی پیش برنده در پهنه های نوین سرمایه گذاری به عنوان ابزار ترویجی علمی در شناساندن بخش تعاون به جامعه هدف خاص حظ و بهره کافی ببرد. ارائه الگوی روستا تعاون،تعاونی های خدمات بهداشتی،دهیاری ها و توسعه عمران شهرستانی و… از جمله این الگوهای پیشرو در بازه زمانی مربوط و فضای عمومی کشور بوده اند.

 در حال حاضر حمایت کلیه مقامات عالی کشور از اقتصادی دانش بنیان و علم و عمل محور فضای حرکت بخش تعاون را به سوی فعالیت های اقتصادی دانش پایه و نوبنیان را فراهم کرده است که ایجاد مراکز نوآوری بخش تعاون به عنوان هسته محرک و پیش برنده الگوی دانش محور تعاونی قطعا تاثیر بسزایی در ایجاد و شکل گیری تیم های کاری و دانش بنیان در بخش تعاون خواهد داشت.

 مراکز نوآوری در اکو سیستم نوآوری، بین اکو سیستم استارت آپی و هسته اصلی کسب  و کارها و سازمان بزرگ قرار دارند که با مدیریت تعاونی این نوع مراکز می توان هسته اولیه تعاونی ها را در این مراکز شکل و ساماندهی کرد.

 مراکز نوآوری با همان ایده جذب خلاقیت ها و نوآوری های افراد ایجاد می شوند و به دنبال عرضه یک محصول به بازار هستند. البته محصولی که بر مبنای دانش و پژوهش ساخته شده است. آن ها با تأمین بودجه فعالیت خود از شرکت هایی که به آن ها وابسته اند و یا شرکت هایی که طرح ها را به آن ها می فروشند به حیات خود ادامه می دهند. البته سهمی از بودجه در نظام حاکم هر حکومتی هم دارند.

مرکز نوآوری مرکز است متشکل از یک یا چند تیم نوآور که با هکاری مراکز تحقیقاتی و شرکت های متقاضی محصولات جدید در یک تخصصی در چارچوب برنامه ای بلند مدت با هم همکاری می کنند.

مراکز نوآوری اهدافی از جمله ایجاد زمینه مناسب برای به روز خلاقیت و بستری برای رشد و پرورش ایده های نو بر مبنای دانش ،حمایت از طرح های پژوهشگران،محققان،دانشجویان کمک به شکل گیری و حیات شرکت های دانش بنیان،ایجاد بستر مناسب برای کارآفرینی، اشتغال و تجاری سازی محصولات،تولید فن آوری و خروج از مونتاژکاری،ایجاد ارتباط بین دانشگاه،صنعت و دولت و تأمین سرمایه های مادی و معنوی،ایجاد شود و انگیزه جهت نوآوری در علوم مختلف اعم از علوم حاضر و جدید،گسترش فناوری و ایجاد بستر تجاری سازی در زمینه های مختلف(خروج از فرهنگ تک محوری بودن و ترک عادت تولیدفقط در یک زمینه خاص) را دنبال می کنند.

 از جمله وظایف مراکز نوآوری شناسایی نخبگان،پژوهشگران و محققان توانمند و تشکیل گروه های پزوهش و شرکت های همکار و تشکیل تیم صنعتی یا مشارکت و حمایت از آن ها،ایجاد لینک بین هسته پژوهش و شرکت همکار،تأمین نیازها،رصد اتفاقات و پیشرفت های انجام شده، تجاری سازی محصول نهایی،معرفی آن به بازار با استفاده از کمک شرکت همکار،تشویق افراد به تأسیس شرکت های دانش بنیان و حمایت از ایشان است.

مراکز نوآوری در بخش تعاون با مشارکت شتاب دهنده ها و مراکز دانشگاهی معتبر و با هدف ایجاد زمینه مناسب برای بروز خلاقیت و فراهم کردن بستر رشد و پرورش ایده های نو بر مبنای دانش و ایجاد بستر مناسب برای کارآفرینی،اشتغال و تجاری سازی محصولات تعاونی نوبنیاد پزوهشگران،محققان و دانشجویان در بخش تعاون شکل گرفته و فعالیت می کند.

 مهمترین اهداف در ایجاد این مراکز در بخش تعاون را می توان در موارد ذیل خلاصه نمود.

 ایجاد زمینه مناسب بروز خلاقیت و بستر رشد و پرورش ایده های نو بر مبنای دانش با محوریت تعاونی ها،حمایت از طرح های پزوهشگران،محققان،دانشجویان در قالب شرکت های تعاونی،کمک به شکل گیری و حیات شرکت های تعاونی دانش بنیان و خلاق،ایجاد بستر مناسب برای کارآفرینی،اشتغال و تجاری سازی محصولات به شیوه تعاونی،تولید فن آوری و محصولات منطق بر سلیقه بازار و تجاری سازی آنها،ایجاد ارتباط بین دانشگاه،صنعت و تعاون و تأمین سرمایه های مادی و معنوی مورد نیاز طرح های نوین، ایجاد شودو انگیزه جهت نوآوری در علوم مختلف اعم از علوم حاضر و جدید در قالب تعاونی،گسترش فناوری و ایجاد بستر رشد و صنعتی شدن ایده های خلاق، تسهیل ارتباط و تعامل واحدهای تعاونی فعال با صاحبان ایده های خلاقانه و استارتاپ ها،در همین راستا معاونت امور تعاون می تواند با انجام اقداماتی مانند:

کمک و جلب حمایت های دولتی در جهت تشکیل، تأمین و تجهیز مرکز و شتابدهنده در بخش تعاون،معرفی واحدهای تعاونی فعال و بزرگ جهت ایجاد ارتباط با مرکز،حمایت از اجرا و تجاری سازی طرح های نوآورانه و خلاقانه مرکز در قالب تعاونی،طراحی،تدوین و اجرای آموزش های تخصصی مورد نیاز اعضا و مدیران گروه های خلاق و مستقر در مرکز،کمک به تأمین تضامین اعتباری مورد نیاز تعاونی های دانش بنیان و نوآور حاصل از فعالیت مرکز،اولویت دهی به طرح های خلاقانه و نوآوردر تسهیلات و منابع اعتباری تحت مدیریت معاونت، ایجاد زمینه مهارت آموزی و تسهیل ورود نخبگان ومتخصصین به مرکز،از فعالیت این مراکز حمایت کرده ومجریان مراکز(شتابدهده ها) نیز می توانند اقدامات ذیل را در این مراکز در بخش تعاون توسعه دهند.

معرفی و ایجاد و استقرار تیم منتورینگ ایده های خلاق،انتخاب وگزینش تیم های خلاق واجد شرایط استقرار در مرکز و استقرار تیم های خلاق و واحدهای شتاب دهنده تعاونی،برگزاری نشست ها و رویدادهای مرتبط با فعالیت های دانش بنیان بخش تعاون در مرکز،شناسایی نخبگان،پزوهشگران و محققان توانمند و تشکیل گروه های پژوهش و حمایت از ایشان، شناسایی شرکت های همکار و تشکیل تیم صنعتی یا مشارکتی در قالب تعاونی ها، ایجاد ارتباط لازم بین هسته پژوهشی و شتاب دهنده های تعاونی،تأمین نیازها،رصد اتفاقات و پیشرفت های انجام شده و ارائه دستاوردهای مرکز تحت برند و نام مرکز نوآوری بخش تعاون و انجام امور دبیرخانه ای ایده های خلاق بخش تعاون، تجاری سازی محصول نهایی،معرفی آن به بازار با استفاده از کمک شرکتهای تعاونی شتابنده، تشویق افراد صاحب ایده و استارت آپ ها به تأسیس شرکت های تعاونی دانش بنیان و حمایت از ایشان،همانگونه که ملاحظه می شود بخش تعاون ناگریز از ورود به عرصه اقتصاد دانش محور و استارت آپ ها است و بایستی همواره بر اساس شرایط موجود کشور پوست اندازی کرده وخود را به روز نماید تا بتواند حرف های جدید و الگوهای نوینی را برای سرمایه گذاران و جویندگان کار ارائه کند.

انتهای پیام/

یادداشت تسنیم| “مذاکره”ای که همه دنیا را علیه اقتصاد ایران بسیج کرد- اخبار اقتصادی – اخبار تسنیم


خبرگزاری تسنیم، کارگروه بررسی‌های ویژه اقتصادی؛ پرونده «زیرِ پوست تحریم»، بخش چهارم

تحریم‌ها هر روز جدیدتر و فنی‌تر و دقیق‌تر و سطح بالاتر اعمال می‌شود؛ اخیراً که اتفاقات بسیار بد و بی‌سابقه‌ای هم رخ داده است؛ از تحریم نیروی نظامی رسمی یک کشور بگیرید تا تحریم وزیر خارجه و همچنین رهبر معظم انقلاب. اما تا حالا اندیشیده‌اید که ایالات متحده در وضع و اعمال چنین قوانین احمقانه‌ای، چگونه موفق می‌شود افکار جهانی را با خود همراه کند؟ این روند پیش‌رونده، حاصل ساختارسازی و کنش فعال آمریکا برای طراحی دقیق و مؤثر نظام تحریم‌ها و استفاده از حداکثر ظرفیت‌های سیاسی و دانشی درون و بیرون آمریکا بوده است. دانشگاه‌های صاحب‌نام آمریکایی، در کنار تینک تنک‌ها (اندیشکده‌ها)، و نیز افراد صاحب‌نظر سیاسی و اقتصادی و امنیتی، و هر نهاد و فرد مؤثر دیگر در این موضوع با جدیت به کار گرفته شده، تا منظومه‌ای سازوار و تأثیرگذار برای تحریم‌ ایران فراهم آید. افراد و شخصیت‌های علمی و سیاسی آمریکا، روز به روز در موضوع تحریم، ورزیده‌تر می‌شوند و مبانی و روش‌های عمیقتر و پیچیده‌تری را در اعمال تحریم‌ها به کار می‌گیرند. با نگاه به این ساختارسازی قوی و تربیت متخصصان راهبردی و هزینه‌های هنگفت و جدیت غرب در دستیابی و ارتقاء فناوری‌های نو به نو در معماری نظام تحریم‌ها، طبعاً سنگربندی درست و منظم و قوی در جبهه‌ی ایران مورد انتظار است؛ اما دریغ! اینجا کسی را دأب مقابله‌ی ساختاری با تحریم نیست.

در این زمینه بیشتر بخوانید

آیا فهرست بلندبالای دست‌اندرکاران و ذی‌مدخلان موضوع، نه حتی برای آفند، که برای پدافند علیه نظام تحریم‌های ظالمانه و شدید و تشدید شونده و به‌اصطلاح غربی‌ها «فلج‌کننده» طراحی مؤثری دارند؟ طراحی مؤثر به جای خود، اصلاً طراحی‌ای دارند؟ آیا برای فعال شدن دیپلماسی اقتصادی، ولو اندک، تمهیدی اندیشیده شده؟ آیا ظرفیت‌های درونی بی‌شمار اقتصاد ایران سر و سامان یافته؟ آیا برای سبک زندگی مسرفانه‌ی مردم تدبیر شده؟ آیا دیگر (مطابق آمارهای فائو) 40 درصد غذای تولیدی‌مان را دور نمی‌ریزیم؟ آیا مصرف گاز ایرانی‌ها به اندازه کل چین و کل اتحادیه اروپا نیست؟ دولت چطور؛ آیا جمع و جور تر شده یا بودجه‌ی برخی ابر شرکت‌های دولتی 52 درصد افزایش داشته است؟ آیا شبکه‌ی تو در تو و پیچیده‌ی رانت و استفاده از منابع نفتی و دولتی، تغییری کرده؟ آیا برای مقاوم‌سازی و ساخت درونی اقتصاد تمهیدی اندیشیده شده است؟ و الخ.

شاید جدی‌ترین مقابله‌ی ما منحصر در این باشد که به دلیل اینکه فروش نفت و در پی‌ آن درآمدهای دولت کاهش داشته، سازمان مالیاتی اخیراً جدیت به خرج داده که از «فعالان اقتصادی» مالیات بیشتری بگیرد. و البته در ادبیات مالیاتی ایران، صد سال و بیشتر است که فعال اقتصادی شامل بانک‌هایی که بنگاه‌داری می‌کنند، یا سفته‌بازها، یا فعالان بازار ارز، یا سوداگران مسکن، یا پزشکان شریف، یا کسانی که اقلام لوکس می‌خرند تا «تبرّج» و «دور دور» کنند، و دیگرانی که با وجود معاملات هنگفت پشیزی مالیات نداده و نمی‌دهند، نمی‌شود؛ اساساً برای برخی از این طبقات، «پایه‌ی مالیاتی» تعریف نشده، تا سازمان امور مالیاتی، در کارشان شود! طبق تعریف، فعال اقتصادی آن کارمند نگون‌بخت یا کاسب جزئی است که به زحمت معاش خانواده‌اش را تأمین می‌کند… و این، مهمترین کنش ما در برابر تحریم‌ است!

برای اینکه به سطح تغییر آرایش دولت به سمت اقتصاد مقاومتی و مقابله با تحریم‌ها پی ببریم جواب آن مدیر بلندپایه‌ی دولتی موضوعیت دارد که «ای آقا! چه فرمایش‌ها می‌کنید! هریک از 200 عضو هیئت مدیره‌ام را اگر دست بزنم از 60 جا صدای اعتراض بلند می‌شود»؛ و طرفه اینکه کمی بعدتر، خود جنابش را خلع ید و سپس با اتهاماتی بدتر از این‌ها دستگیر می‌کنند!

بیشتر بخوانید

واقعیتش را بخواهید جواب ما به جدیت غرب، شامل «دندان قروچه» یا اگر حوصله‌ای دست داده نهایتاً فریاد «مرگ بر آمریکا» بوده است. البته سیاسیون ما یک واکنش مهم دیگر نیز داشته‌اند؛ اینکه به‌جای عمده کردن و اهتمام به مؤلفه‌های اساسی قدرت اقتصادی، جریان‌های سیاسی عمده شده‌اند و به‌خصوص جریان‌های مذاکره‌کننده‌ی ایرانیِ سابق و لاحق، با شدت و همواره، مشغول شستن دست و روی همدیگر هستند. در یک نمونه، سعید جلیلی گفت:

برجام مانند این بود که ماشین یک میلیونی را به مبلغ یک میلیارد خریداری کنی اما طرف مقابل بعد از آنکه بخشی از پول را از ما گرفت، از دادن ماشین خودداری کند و با ماشین فرار کند و بعد شرکای او به شما بگویند باید بقیه اقساط ماشین را بدهید و بعد هم گفته شود یک مزاحم از معامله خارج شد!

و در طرف دیگر مشاور رئیس‌جمهور با طرح مثال لطیف دیگری، فوراً به او پاسخ داد:

شما 6 سال پیش پشت فرمان این ماشین بودید؛ آنقدر از چراغ قرمز گذشتید، ورود ممنوع رفتید، توقف مطلقاً ایستادید و … تا خسارت‌ها و جریمه‌های آن هزار برابر قیمت ماشین شد، سپس ماشین را به دره فصل هفت منشور انداخته و گفتید اینها کاغذ پاره است. این ارثیه دوران شوم ماشین‌بازی و تمرین رانندگی جنابعالی است.

صحنه‌ی جالبی است… گذشته از رویکرد سیاسی جناب جلیلی، و نیز اینکه اساساً بحث‌ درباره‌ی مقابله با تحریم‌ها در حوزه‌ی «سیاست» موضوعیت ندارد و انحرافی و فرع ماجراست، به‌طور قطع تحریم‌ها نسبت به قبل به‌صورت تصاعدی رشد کرده و هرگز ایران تا این اندازه از سوی طرف غربی تحت فشار نبوده است؛ گرچه پشت میزهای مذاکره، دیپلمات‌های این دوره با زبان مشترک سخن می‌گویند و نسبت به قبلترها لبخندهای ملیح‌تری مبادله می‌کنند. پیش‌روی تصاعدی غرب تا آنجا بوده که حتی خود رئیس‌جمهور از این اندازه هجمه و تهدید، با غیظ و ناراحتی یاد می‌کند:

دولت آمریکا می‌گوید “در هر لحظه‌ای آماده مذاکره با دولت ایران هستیم”! بعد وزیر خارجه آن کشور را تحریم می‌‌کنند، البته قبلش که غلط‌های بالاتری کردند و رهبر معظم انقلاب را تحریم کردند.

اما با این حال و با وجود روشن بودن پیش‌روی تحریم‌ها و تشدید حیرت‌آور  آنها نسبت به قبل، و در شرایطی که دولت مسئولیت اصلی شرایط فعلی را بر عهده دارد، متولیان دولت، به‌جای عبرت‌آموزی، عذرخواهی و تغییر مسیر به راه صواب، با اعتماد به نفس کامل از «موفقیت راهبرد مذاکره‌شان» می‌گویند؛ و جریان‌های قبلی‌ مذاکره‌کننده را مورد تمسخر قرار می‌دهند؛ و مذاکرات را نسبت به قبل «پرحاصل‌تر» و «نتیجه‌بخش‌تر» می‌دانند؛ سرداران دیپلماسی مذاکره را گرامی شمرده و به دریافت بالاترین نشان‌ها مفتخر می‌کنند و همیشه بر این گزاره غلط تاکید می کنند که “با خروج آمریکا از برجام تمام دنیا حق را به ایران داده و علیه آمریکا شده اند”، گو اینکه هدف مذاکره همین بوده، ولی واقعیت این است که در مقام عمل در دوره جدید تحریم ها قریب به اتفاق کشورها در تحریم های اقتصادی آمریکا علیه ایران همسو و همکار هستند و برخلاف دولت قبل که خیلی از کشورها در دور زدن تحریم ها با ما همکاری می کردند، الان این همکاری ها به حداقل رسیده است.

البته در این همه فقدان و فترت «واکاوی درست و غیرسیاسی و مبنایی از تحریم‌ها» و خلأ «اقدام سریع و قوی و متناسب با کنش‌های غرب»، آحاد مردم و به‌خصوص اقشار آسیب‌پذیر بیش از همه زیان می‌بینند.

بیشتر ببینید

کمی بعدتر این دولت هم می‌رود و دولت دیگری می‌آید؛ و باز تحریم‌ها تشدید می‌شود؛ و باز ما دست روی دست گذاشته‌ایم؛ و باز جناح‌های سیاسی بر طبل «ندانم‌کاری همدیگر» می‌کوبند. درک این مفهوم بسیار حیاتی است که مقابله با تحریم‌هایی که زیرساخت و بنای «دانش‌بنیان» و مبنای «اقتصادی» دارند، با فرافکنی و مجامله‌ی سیاسی ممکن نیست. تا زمانی که جهت‌گیری خردورزانه به همراه تمهید زیرساخت‌های دانشی و سیاسی و خصوصاً اقتصادی مناسب برای رویارویی با تهدیدها و تحریم‌ها فراهم نشود، و مقابله به مثل از کانال‌های مؤثر و مبتنی بر دانش صورت نگیرد، هیچ جریان سیاسی در این زمینه راه به جایی نخواهد برد؛

گو اینکه اساساً و به احتمال قریب به یقین، راه برون رفت از تحریم، مذاکره نیست، بلکه تقویت ساخت درونی اقتصاد است. «مذاکره‌کنندگان» باید فرع و حاشیه‌ باشند، نه صحنه‌گردان اصلی.

انتهای پیام/